INLAND EMPIRE

Εστω και σε dvd κατόρθωσα να δω τη ταινία του Λυντς. Για πρώτη φορά, γιατί φυσικά θα επακολουθήσει η δεύτερη απαραίτητη φορά. Γιατί δεν είμαι από εκείνους τους τυχερούς (υπάρχουν άραγε?) που με το που θα δουν μια ταινία του Λυντς μπορούν να σχολιάσουν ελεύθερα, έχοντας καταλάβει τα πάντα, και μάλιστα κοιτώντας με συγκαταβατικό τρόπο τους υπόλοιπους "πτωχούς" :)

Οχι, εγώ παιδιά δεν είμαι από αυτούς τους τυχερούς. Αφού ξεπέρασα την πρώτη μισή ώρα και την ασφυξία που ένοιωθα χαμένη μέσα σε ένα ανεπανάληπτο λαβύρινθο, κρατήθηκα από την φοβερή ερμηνεία της Laura Dern, και το φόβο των κουνελιών.... Ναι αυτός είναι τρόμος.

Μπορώ να δω άνετα το evil dead ή το braindead μασουλώντας πατατάκια και χασκογελώντας, αλλά είναι αδύνατο να χαμογελάσω με τους φόβους που σκαλίζει ο Λυντς.

Η ταινία τελειώνοντας μου άφησε την ίδια εντύπωση όπως όλες οι ταινίες του απίστευτου Λυντς. Ξέρω ότι είδα κάτι αριστουργηματικό και πρέπει (αν χρειαστεί , δεν είναι και απαραίτητο) να ανακαλύψω σιγά σιγά γιατί ήταν τόσο αριστουργηματικό. Ξέμπλεξα από το λαβύρινθο όπως όπως. Ισως να είχα ξεμπερδέψει καλύτερα από την πρώτη στιγμή αν κοίταζα λιγάκι πιο προσεκτικά τη βελόνα να γυρίζει πάνω στο δίσκο.

Η ουσία είναι ότι ο Λυντς είναι μαγικός. Κι όπως κάθε μαγεία νοιώθεις τα αποτελέσματά της απρόβλεπτα. Δεν ξέρεις τι μάγια χρησιμοποιήθηκαν αλλά είσαι μαγεμένος.

Είναι κάποιος εκεί έξω?

Berlin Alexander Platz

Τη δεκαετία του 20. Ο Φραντζ βγαίνει από τη φυλακή μετά από τέσσερα χρόνια (είχε σκοτώσει την Ιντα). Ο Φραντζ θα γίνει ο ταξιδιώτης του Βερολίνου.. ή πως να τ’ανακαλύψεις όλα από την αρχή..Η πως φτιάχνεται ένα αστικό πνευματικό έπος. Δεν ξέρω πως αλλοιώς να το πω για να το συνοψίσω. Ας πούμε ότι είναι ένα μεγάλο ρομάντζο αγάπης. Οχι μόνο μιας συγκεκριμένης αγάπης. Εκείνο το είδος της αγάπης που αλητεύει ανάμεσα στα σοκάκια μιας μεγαλούπολης.

Τη δεκαετία του 80 ήμασταν μια τεράστια παρέα δύο ατόμων που είχαμε κάνει ρεκόρ παρακολούθησης φασμπίντερ. Κάπου στην Ευρώπη, είχα ντυθεί με τα ρούχα του μικρού εξερευνητή των μικρών στενών και των μικρών κινηματογράφων. Δεν ξέρω αν καταλάβαινα πολλά από αυτά που έβλεπα, ξέρω μόνο ότι είχα μια συνεχή αίσθηση οτι κάπου κάποτε όλα αυτά θα δέσουν στην σειρά που έπρεπε.

Ραντεβού στη πλατεία του Βερολίνου λοιπόν στην Αθήνα. Στοιχηματίζω το dvd μου του εξορκιστή ότι θα είναι εκεί κι ο δεύτερος της παρέας!