ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ!

Ο βασιλίσκος μετακόμισε επί του παρόντος εδώ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

ΕΝΑ ΝΕΟ FORUM! (ΘΑ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΙΝΕΜΑ ΦΥΣΙΚΑ)

Ενα νέο φόρουμ άνοιξε με μεράκι κι ενθουσιασμό. Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΗΘΕΝ
Κι επειδή κι εκεί θέλουμε να γράψουμε για το κινηματογράφο και να το κουβεντιάσουμε λέω να μετακομίσω για λίγο! Τι λέτε? Οσοι πιστοί ακολουθείτε :)

THE PRISONER 1967-1968

Με ρώτησαν κάποιοι φίλοι, μα τι είναι αυτό το prisoner που έχεις βάλει στο μπλογκ?
Προ LOST και πριν από πολλά άλλα στη παλιά κλασσική τηλεόραση , πέρασαν μερικά διαμαντάκια. Σειρές πρωτοπόρες, που οι επόμενοι βρήκαν μπόλικο υλικό να πάρουν ιδέες, να αντιγράψουν. Οι νεώτεροι, οι περισσότεροι, εκτός κι αν είναι πραγματικά κολλημένοι και ψάχνουν επίμονα το θέμα που ονομάζεται κινηματογράφος η τηλεόραση, αυτές τις σειρές τις αγνοούν παντελώς. Πρωτ΄απ΄ολα γιατί είναι πρακτικό το θέμα. Που να τις βρεις και μάλιστα με υπότιτλους?? Κατά δεύτερον γιατί όταν, κυρίως στο τομέα κινηματογράφος επιστημονικής φαντασίας βγαίνουν πλέον ταινίες που έχουν εφέ την άρτα με τα γιάννενα, τι να δει κανείς από τις "ταπεινές" σειρές της προϊστορικής εποχής?
Τι να δει? Τοχουμε ξαναπεί. Εκεί βρίσκεται η "γέννα" η δημιουργία, εκείνο που πολύ απλά θα λέγαμε "ο νέος είναι νέος αλλά ο παλιός είναι αλλοιώς"!!!

Το prisoner λοιπόν εμφανίσθηκε στη τηλεόραση στις ΗΠΑ το 1968. Σάυτή τη σειρά βρίσκεις τα πάντα! Και μεγάλο αδελφό και τρούμαν σόου και μάτριξ και ολικές επαναφορές και ότι άλλο τώρα είναι τόσο "της μόδας".

Ενας πράκτορας της κυβέρνησης, κάποια στιγμή δίνει τη παραίτηση του, για λόγους που δεν ξέρουμε και θέλει να πάει επιτέλους όμορφες μακράς διάρκειας διακοπές. Κι όμως αντί για διακοπές αφού πέφτει αναίσθητος από κάποιο λόγο που δεν ξέρουμε, ξυπνάει σ΄ενα τόπο που ονομάζεται "το χωριό" και από εκεί κι ύστερα εξελίσσεται μια ιστορία "καλως ήρθατε στη ζώνη της φαντασίας". Η κάποιας άλλης πραγματικότητας καλύτερα...

Τι είναι αυτό το χωριό, πως βρέθηκε εκεί, ποιός είναι ο μεγάλος αδελφός, τι συμβαίνει με το χώρο το χρόνο σε συνδυασμό με διάφορα περίεργα πειράματα, το μαθαίνει κανείς φυσικά αν δει τη σειρά!

Είμαι τυχερή γιατί κάποιος φίλος όταν προ ετών παιζόταν στο mega αποφάσισε και την έγραψε σε βιντεοκασέτες και τώρα την μετατρέψαμε σε dvd!

Και μια κι αυτές τις μέρες περιμένω να δω που θα ψαρέψω τη 4η σεζόν στο lost την ξαναείδα και μην σας πω ότι έχω αμφιβολίες κατά πόσον στη συνέχεια του lost ή κάθε lost τελικά, θα ξεπεταχτεί καμμιά τελική εξήγηση στυλ prisoner :)

Για όσους τη βρουν εύχομαι να τη δουν και να το διασκεδάσουν με τη ψυχή τους!!!

Μόλις βρω χρόνο θα σας πω και για μια άλλη φανταστική σειρά επίσης σπάνια των σπανίων πλέον. ΖΑΦΕΙΡΙ ΚΑΙ ΑΤΣΑΛΙ!!! Σειρά φετιχ για όσους γνωρίζουν!

(Συνεχίζεται)

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ!!!!

ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ!!!!

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ!!!

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΟΡΓΙΑΖΟΥΝ! ΣΟΒΑΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΚΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ!!!!

ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΣΥ ΘΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΕΙΣ ??????

ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΟΛΑ ΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΛΩΣ! ΦΘΑΝΕΙ Η ΩΡΑ ΣΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

KILLER CONDOM

Προσπαθούσα να βρω μια ταινία στο πνεύμα των ημερών. Να ξεφύγει και το σινεμαδάκι το ταπεινό μου από τα συνηθισμένα και να κάνει μια επαναστατική πρόταση στους φίλους. Βέβαια λίγο δύσκολο να βρεθεί, αλλά όποιος ψάχνει βρίσκει όπως μου είπε κι ένας φίλος!
Ναι αυτή η ταινία είναι σίγουρα cult θρύλος.
Μη διαμαρτυρηθείτε για το θέμα. Θέλει πολύ φαντασία για να φτιάξεις προφυλακτικά δολοφόνους.
Φαντάζεστε να το μεταφέρετε στην Ελλαδίτσα των ημερών μας πόσοι και να τα τοποθετήσετε στα "άτακτα παιδιά" τι θα γινόταν?
Για περισσότερες λεπτομέρειες για διαβάστε αυτό. Περισσότερο κατατοπιστικό από αυτό! killer condom
Καλή διασκέδαση :)

Ησυχασα. Εκανα την προσωπική μου επανάσταση και για σήμερα!

ΔΥΟ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ.

Να κάνω δυό προτάσεις για μια χειμωνιάτικη βροχερή νύχτα? :)

THE SERPENT AND THE RAINBOW - WES CRAVEN - Αιτή, μυστικά θανάσιμα, ζόμπι, αλήθεια ή ψέματα μπρρρρρ....

και

GOTHIC - KEN RUSSELL- Η νύχτα που η Mary Shelley εμπνεύστηκε τον Φρανκεστάιν.... Ονειρεμένο!

Καλή σας διασκέδαση :)

THE TWILIGHT ZONE

Αυτό ναι!!!!

Οταν πήγα να αγοράσω το πακέτο από dvd και μου είπαν ότι είχε τελειώσει κόντεψα να πάθω υστερική κρίση. Ευτυχώς μετά από λίγες μέρες, το βρήκα και φυσικά σάπισα στο να το βλέπω.

Θα ήταν αστείο να τολμήσω οποιοδήποτε σχόλιο.

Για μένα ήταν και παραμένει μέχρι που να δούμε κάτι ανάλογο, η πιο προχωρημένη σειρά από κάθε άποψη.

Βλέποντας ένα ένα τα επεισόδια ανακάλυψα τη λάμψη, την έμπνευση για όλες τις ταινίες του είδους που ακολούθησαν. Κάθε ιδέα που αργότερα φάνηκε πρωτότυπη, ιδιαίτερη, ασύληπτη πολλές φορές, είχε πάρει ένα μικρό λιθαράκι από εκείνη την απίστευτη σειρά που για πρώτη φορά χάζεψαν οι τηλεθεατές μερικές δεκαετίες πριν.

Οπου τη βρείτε αγοράστετη την.

Είναι μια εγγυημένη απόλαυση ή.... κόλαση αυτό που θα νοιώσετε! Αλλά μη φοβηθείτε δεν θα είναι αληθινό θα είναι απλά ένα πέρασμά σας από τη ζώνη του λυκόφωτος :)

ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ..... ΤΟ 28 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ!!!

Καλή χρονιά σε όλους. Ισως ξεκινάω κάπως αυστηρά τη χρονιά από "κινηματογραφική " άποψη αλλά θα σας το πω όπως πιο απλά μου βγαίνει. Ημουν κι εγώ εκεί... Τη πρώτη μέρα που στριμώχτηκαν όλοι για να δουν το "ζωντανό θρύλο....." Τώρα πως πήρα αυτή την απόφαση να στριμωχτώ ανάμεσα στα μυρωδάτα ποπ κορν, τα πιτσιρίκια που χαχάνιζαν, τους περίεργους που λέγαν από πριν "τι σχέση να έχει με εκείνο το παλιό ο τελευταίος άνθρωπος στη γη" κλπ κλπ. , έγινε και πήγα..

Η κριτική που θα αποτολμήσω για την ταινία θα είναι τόσο απλή που πιο απλή δεν γίνεται. Μόλις επέστρεψα σπίτι, στο καπάκι, χωρίς δεύτερη συζήτηση έβαλα το 28 μέρες μετά και το παρακολούθησα όχι πλέον σαν ταινία αλλά σαν απόλυτη αποτοξίνωση!!!!!

Λυπάμαι για όσους άρεσε η ταινία και μαγεύτηκαν από το γουιλ και το σκυλάκι, αλλά τι να κάνω? Είναι αυτή η κλασσική περίπτωση που συμβαίνει συχνότατα τελευταία, όπου η έννοια που γυρίζεται μια ταινία πρέπει σαφέστατα να είναι "η επανεκτίμηση κάποιας άλλης που προηγήθηκε". Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση πιστέψτε με :)

Οσο για το αν πρέπει να το συγκρίνω με τον "τελευταίο άνθρωπο στη γη" η το "ομεγα μαν" δεν μπαίνω καν στο κόπο. Είναι ο άρχοντας των δαχτυλιδιών σε σύγκριση με ένα μελλοντικό..... "ο άρχοντας των βραχιλιών" :)

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ.

Τελευταία των τελευταίων κατόρθωσα να το δω.

Δεν είμαι ίσως κατάλληλη να μιλήσω αντικειμενικά γιατί δεν υπάρχει κάτι από Κρονεμπεργκ που να μην έχω δει. Είναι από τους αγαπημένους μου..

Κι ομως αυτό είχε μια συγκίνηση που με ξάφνιασε.

Δεν χρειάστηκαν πολλές σκηνές σοκαριστικές.

Η φρίκη ήταν παντού ακόμα και στα καλογυαλισμένα μαχαιροπήρουνα. Ανάμεσα στους γερόντους που τραγούδαγαν τις μπαλάντες μιας άλλης εποχής. Στην ερημιά μιας γκρίζας θάλασσας τελευταία κατοικία όσων πίστεψαν στις υποσχέσεις..

Η φρίκη ήταν παντού δεν σ'αφηνε να το ξεχάσεις στιγμή πως ότι έβλεπες, όσο κι αν προσπαθούσες να ξεκλέψεις.. ολα εκεί ήταν βαμμένα μ'ενα πηχτό βρώμικο αίμα.

Αίμα από κλεμμένες ζωές.

Τις ζωές που όλοι βλέπουμε κλεφτά δίπλα μας και προσπερνάμε πονηρά μη τυχόν και χρειαστεί να πάρουμε θέση απέναντι στο έγκλημα...

ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΣΙΝΕΜΑ..

Ημουν κάπου 14? 15? Ούτε θυμάμαι καλά καλά. Πηγαίναμε με μια φίλη μου βόλτα και βαριόμασταν υπερβολικά. Πιάνει και μια ξαφνική βροχή και το μόνο που θέλαμε ήταν να τρυπώσουμε κάπου ήσυχα. Το πρώτο μέρος που βρέθηκε μπροστά μας για φιλοξενία ήταν ένα μικρό συνοικιακό σινεμαδάκι. Ούτε ξέραμε τη ταινία που έπαιζε απλά μπουκάραμε μέσα να περάσουν δυό ωρίτσες με.. «κάτι»..

Η ταινιούλα λεγόταν «η φωλιά του κούκου» κι όταν βγήκα σκέφτηκα ότι από δω και στο εξής έπρεπε να προσέχω ιδιαιτέρως που τρυπώνω ή να είμαι προετοιμασμένη όταν βγω να είμαι «αλλοιώς».
Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορούν να μείνουν στην επιφάνειά σου. Κι υπάρχουν πολλοί τρόποι να τρυπώσουν μέσα σου ή να βγουν μέσα από σένα.

Μια εικόνα στη γωνία του πάρκου που σε στοιχειώνει, ένας λόγος που σ’εκανε να δακρύσεις, μια μουσική από το διπλανό αυτοκίνητο που σου μπάζει μέσα σου μερικές αναμνήσεις που είχες κάπου πετάξει, δυό άνθρωποι που σε παρακίνησαν στη πρώτη επανάσταση , ένας θεός που σ’εκανε να τον πιστέψεις, ένας αρχηγός που σε πρόδωσε... υπάρχουν τόσα που τρυπώνουν μέσα σου ανελέητα και σε «χτίζουν».

Για μένα σ’ολα αυτά, προσθέτω και όλες τις σκέψεις που γεννήθηκαν μέσα σε κάποια σκοτεινή αίθουσα. Η μάλλον που «αναστήθηκαν» από τον ύπνο.
Ναι σαν ψυχ-αγωγή μπορώ να δω και τον κινηματογράφο όπως όλες τις τέχνες. Ασχετά πολλές από αυτές δεν τις πλησιάσα όσο τους άξιζε...

Κι εκείνοι οι πονηροί έτσι τον βλέπουν. Σαν ψυχο-χειραγώγηση.
Αλλά έλα που όλο και κάτι τους ξεφεύγει που δεν περίμεναν πως κάποιος θα πει?

Εκεί στο απρόσμενο ξεμπρόστιασμα μπλεγμένο από λόγο, εικόνα, ήχους καραδοκεί η πεινασμένη καθημερινότητα να πάρει μια μικρή γεύση.
Μετά απο δυο ωρίτσες μπορείς να έχεις μασουλήσει δυο σακούλες ποπ κορν ή το κρέας σου.
Μπορείς.

ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΠΕΝΤΕΡ!

Με αφορμή ένα ποστ στο Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ για τις χειρότερες ταινίες, μου δίνεται η ευκαιρία να γράψω κάτι για μια ταινία που μου έχει καθήσει «γουρούνι» όπως λένε.
ΤΟ ΜΑΤΡΙΧ λοιπόν ήταν ένα αριστούργημα? Τι μας έδωσε? Τι νέο είπε?....

Το ερώτημα δεν είναι τόσο απλό βέβαια γιατί, εξαρτάται , όπως σε όλες τις ταινίες συμβαίνει, ποιός το είδε, τι περίμενε, πόσο είχε ασχοληθεί με το «χώρο» αυτού του είδους ταινιών , τι ηλικία, τι γνώσεις περί μάτριξ κλπ κλπ...

Μπορώ λοιπόν να καταθέσω την άποψη μου και μόνο σαν Βασιλική, που λίγο πολύ ξέρετε τον κάλο μου για το σινεμά :) και ίσως δεν ξέρετε το κάλο μου για αυτό που ονομάζουμε «επιστημονική φαντασία».

Είμαι λοιπόν ένα παιδί (παιδί δεν είμαι στα 46 μου χρόνια?) φιλοπερίεργο και ανήσυχο που έχει βγάλει τα μάτια του να στα βιβλία τα οποία πηγαίνουν από έπος του Γιλγαμές μέχρι φυσικά τον ΑΡΚΑ!!!! Τον Φιλιπ Ντικ τον αφήνω στην άκρη γιατί είναι η αδυναμία μου. Παρομοίως έχω ξεκινήσει την πορεία μου στη σινεθέαση από το Metropolis μέχρι το αγαπητό μας... Ματριξ..

Το «μάτριξ» λοιπόν , δεν είναι κάτι που γνωρίσαμε με την εν λόγω ταινία. Απλά η ταινία έδωσε την ευκαιρία σε διάφορα παιδιά να ψάχνουν μανιωδώς στις μπάρες αναζήτησης ...Μάτριξ?Μάτριξ? Που ειν το Μάτριξ? Και φυσικά μια ολόκληρη βιομηχανία το εκμεταλλέυτηκε ανάλογα. Σιγά μην τ΄αφηνε έτσι...

Υπήρχε το μάτριξ στο μυαλό κάποιων ανθρώπων πολύ πριν κι ας μην το συνδυάζανε με τη παλτουδιά του Νιο... Κι ας μην είχε γίνει της μόδας στα καφενεία.

Τη τριλογία λοιπόν των τρομερών αδελφών μπορώ κάθε φορά να τη δω το ίδιο ευχάριστα με τη πρώτη φορά. Φοβερά εφέ, μουσικές, τοπία, χαπάκια άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε καραβάκια στο αιγαίο δε με παίρνεται καλέ...
Μέχρι εκεί.

Ηταν μια απόλυτα απολαυστική φουτουρίστικη περιπέτεια που είχε όλα όσα θέλει για να τη καταβρει ένας έφηβος, να ξεσηκώσει τα ντυσιματάκια, να γραφτεί σε καμμιά σχολή να κάνει ανάποδες τουμπες στο ταβάνι, να πάρει το σοβαρό ύφος του Μομφέα που αυτός ο Φίσμπουργκ δεν μπόρεσε να το εγκαταλείψει ούτε στο επίθεση στο σταθμό 13 μετά!!!! Ελεος!

Μα αφού είχε όλα αυτά τι παραπάνω θέλαμε?

Σωστά...
Την αλήθεια τόσο ωμή και απλή όπως στο THE LIVE?
Τη συγκίνηση του ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ?
Το θεικό όνειρο του BLADE RUNNER?
Το παγωμένο σκαρφάλωμα μέχρι το LOST HORIZON?
Τη απόγνωση του ALTERED STATES?
Το αλλόκοτο από τις STRANGE DAYS ?
Τη γαλήνη της αποβάθρας του DARK CITY?
Τα φτερά της ελπίδας του BRAZIL?
Το λαβύρινθο της ύπαρξης μέσα στο EXISTENZ?
Το ύπουλο παιχνίδι του VIDEODROME?
Το μυστικό της ζωής κρυμμένο στον Οβελίσκο από την ΟΔΥΣΣΕΙΑ ?
Τα βιβλία που κάηκαν σε 451 FARENEHIT?
Τον έρωτα που απαγορεύτηκε στο σκοτεινό ΑΛΦΑΒΙΛ?
Τους κυριάρχους του ΖΑΡΝΤΟΖ ?
Την απίστευτη ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ?

Οχι φυσικά. Αυτά έγιναν. Τα είδαμε. Επειδή όμως τα είδαμε κάτι που θα μας συγκλονίσει και θα πούμε τα σέβη μας πρέπει να είναι πάνω από αυτά, κι όχι γιατί η τεχνολογία έχει προοδεύσει. Παραμένω πάντα πιστή στα γυαλιά που διάλεξε από (κανά καλάθι του συρμού σίγουρα) ο Κάρπεντερ, και χαρίζω τα εκθαμβωτικά γκομενιάρικα γυαλιά στους νεώτερους.

Γνωρίζοντας πόσο αγαπήθηκε το Ματριξ αυτό το κείμενο μπορεί να μην σημαίνει τίποτα παρά μια γκρινιάρικη προσωπική γνώμη ακόμα...

Συγχωρείστε με αλλά ζω σε αντίστροφο κόσμο, όμως όσοι θέλετε από τους πιο "φρέσκους" κάντε μια βόλτα στα παραπάνω φιλμ και μετά ας συζητήσουμε με τις ώρες για το Μάτριξ :)

YVES MONTAND

Χθες είδα μετά από πολλά χρόνια πάλι «ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ»
9 Νοεμβρίου 1991 έφυγε ανάμεσα στα φθινοπωρινά φύλλα ο ΥΒ ΜΟΝΤΑΝ.

Ημουν κάπου 14-15 , βρισκόμουν σε μια γιορτή κι ένα παιδί με μια κιθάρα ξεκίνησε αυτό το τραγουδάκι. Μετά το ακουσα στο ράδιο με το φωνή τουΥβ. Νομίζω ότι η φυσιογνωμία του, η φωνή του , το χαμόγελό του συντρόφεψε αρκετές ονειροπωλήσεις μελαγχολικές της εφηβείας μου. Είχα πάντα μια αδυναμία στους παλιούς ηθοποιούς με τα πρόσωπα γεμάτα ελαττωματική γοητεία. Εκείνες τις μορφές που είχαν ένα σωρό πράγματα να σου πουν σαν τα βήματα των amants désunis που σβήνει η θάλασσα πανω στην άμμο...


Les feuilles mortes

Paroles: Jacques Prévert. Musique: Joseph Kosma

Oh ! je voudrais tant que tu te souviennesDes jours heureux où nous étions amis.

En ce temps-là la vie était plus belle,Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle.

Tu vois, je n'ai pas oublié...

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,Les souvenirs et les regrets aussi

Et le vent du nord les emporteDans la nuit froide de l'oubli.

Tu vois, je n'ai pas oubliéLa chanson que tu me chantais.

C'est une chanson qui nous ressemble.

Toi, tu m'aimais et je t'aimais

Et nous vivions tous deux ensemble,

Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.

Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,

Tout doucement, sans faire de bruit

Et la mer efface sur le sable

Les pas des amants désunis.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,

Les souvenirs et les regrets aussi

Mais mon amour silencieux et fidèle

Sourit toujours et remercie la vie.

Je t'aimais tant, tu étais si jolie.Comment veux-tu que je t'oublie ?

En ce temps-là, la vie était plus belle

Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.Tu étais ma plus douce amieMais je n'ai que faire des regretsEt la chanson que tu chantais,Toujours, toujours je l'entendrai !

STALKER, Andrei Tarkovsky

Τι είναι η ζώνη , τον ρώτησαν. "Η Ζώνη όπως κάθε τι στις ταινίες μου δεν συμβολίζει κάτι : η Ζώνη είναι η Ζώνη, είναι η ζωή: διασχίζοντάς την ο άνθρωπος ή θα γίνει κομμάτια ή θα αντισταθεί..."

Τι είναι ο κινηματογράφος του Ταρκόφσκυ? Ποίηση..
Ξαναείδα το Στάλκερ. Ενα ήσυχο κυριακάτικο απόγευμα. Ολοι στο σπίτι έκαναν κάτι άλλο ήταν κάπου αλλού. Κι έτσι τρύπωσα στο καναπέ, και αφέθηκα να «μυρίσω» την υγρασία της «ζώνης». Ημουν πάλι έτοιμη να σκεφτώ όταν φτάσω εκεί αν αυτή τη φορά είχα ετοιμάσει κάποια ευχή ιδιαίτερης σημασίας.

Με το που πέρασα τη πρώτη κολώνα ξέχασα. Τα ξέχασα όλα. Οσα φοβούμουν κι όσα ευχόμουν.
Κι όπως συμβαίνει με τον Ταρκόφσκυ κι όλους τους μεγάλους δημιουργούς, κάθε φορά που θα ξαναδείς μια ταινία του, αντιλαμβάνεσαι πόσα πολλά δεν είχες δει τη προηγούμενη, και την επόμενη πόσα ακόμα είχες ξεχάσει.

Υπάρχει ο κινηματογράφος που σε διασκεδάζει, που σε τρομάζει, που σε κάνει να γελάσεις, που σε συγκινεί, που σε σοκάρει, που σ’αφήνει αδιάφορο, και υπάρχει και εκείνος
Που σε παίρνει πάνω σ’ενα μαγικό χαλί και σε πετάει. Στην άβυσσο μέσα σου.

Ηρεμα, χωρίς βιασύνη, σαν να έχεις μια αιωνιότητα διαθέσιμη για να φτάσεις, αν φτάσεις ποτέ στην άκρη απ΄το τούνελ.

Στην άκρη στο τούνελ φτάνει και το στάλκερ. Τι υπάρχει μετά από αυτό?
Επιλέχτε το ελεύθερα...

PIER PAOLO PASOLINI

Ηθελα να γράψω κάτι για τον Παζολίνι. Να προτείνω ταινίες, μερικά λόγια μετά σκέφτηκα ότι μερικοί άνθρωποι της τέχνης λείπουν όχι μόνο γιατί δεν είναι κοντά μας να μας προσφέρουν κάτι καινούργιο, απλά γιατί δεν είναι εδώ για να ακουστεί η φωνή τους, η απόψή τους, το σχόλιό τους για τα σημεία των καιρών...

Κάνω μια εξαίρεση λοιπόν και δεν θα προτείνω ταινίες αλλά ένα ποιήμα. Μια διαφορετική πινελιά στην ασφυξία των ημερών.

Είναι στα ιταλικά.. αλλά κι αν κάποιος δεν ξέρει ας θυμηθεί τις εικόνες κι είναι το ίδιο.

LA RELIGIONE DEL MIO TEMPO.

Sì, certo, era un Dio... e altri meno pazzi
e stupendi ce n'è. Coi loro sacerdoti,
e, vorrei anche dire, con i loro santi.

Santi poveri, martoriati dai ben noti
dolori, col terribile dovere
di arrivare, senza troppi terremoti,

alla fine del mese, per riavere
in tasca le poche sospirate lire:
impiegatucci, funzionari, leve

di un Partito, per cui vivere e morire.
Felici ti mostrano un paio di scarpe
nuove, un quadruccio buono all'appena civile

parete della casa, una bella sciarpa
natalizia per la moglie: ma dentro,
dietro quell'infantile palpito,

quello stento, ti misurano col metro
della loro fede, del loro sacrificio.
Sono inflessibili, sono tetri,

nel loro giudicarti: chi ha il cilicio
addosso non può perdonare.
Non puoi da loro aspettare una briciola

di pietà: non perché lo insegni Marx,
ma per quel loro dio d'amore,
elementare vittoria di bene sul male,

ch'è nei loro atti. Ma come nel biancore
dell'estetico dio del mare, informe Forma,
mescolanza irrazionale di gioia e dolore,

sbianca l'opacità del gesso, la norma
che svaluta... così arrossa nel rosso
dell'altro Dio - quello che trasforma

il mondo, quello futuro ed incorrotto -
il sangue dei giorni di Stalin...
Non torna nulla. Nemmeno il paradosso

esistenziale, in cui, fertili-aridi,
vivono quasi tutti coloro che conosco:
borghesi colti, esperti di essenziali

infrastrutture, spiriti del bosco
della mondanità, della cultura:
a popolare le pure sere di Piazza del Popolo,

dei nuovi quartieri oltre le vecchie mura,
del centro dove la città s'infossa
in preziosi vicoli scintillanti e luridi...

Genio arreso, con le sue quattro ossa
sotto eleganti vesti, ognuno porta intorno
una faccia intenta, dove gli altri possano

sospettare qualcosa; nei caffè, di giorno,
nei salotti, la sera: ma ognuno cerca
nella faccia dell'altro invano un ritorno

delle speranze antiche: e se vi accerta
una speranza, è una speranza inconfessabile,
nel cerchio della domanda e dell'offerta,

il cui sguardo è come per uno spasimo
di interna ferita: che rende esanimi,
accidiosi, scontenti, spinge a uno sciopero

dei sentimenti, a una colpevole stasi
della coscienza, ad una pace insana,
che vuole i nostri giorni grigi e tragici.

Così, se guardo in fondo alle anime
delle schiere di individui vivi
nel mio tempo, a me vicini o non lontani,

vedo che dei mille sacrilegi possibili
che ogni religione naturale
può enumerare, quello che rimane

sempre, in tutti, è la viltà.
Un sentimento eterno - una forma
del sentimento - fossile, immutabile,

che lascia in ogni altro sentimento
diretta o indiretta, la sua orma.
È quella viltà che fa l'uomo irreligioso.

È come un profondo impedimento
che, all'uomo, toglie forza al cuore,
calore al ragionamento,

che lo fa ragionare di bontà
come di un puro comportamento,
di pietà come di una pura norma.

Può renderlo feroce, qualche volta,
ma sempre lo rende prudente:
minaccia, giudica, ironizza, ascolta,

ma è sempre, interiormente, impaurito.
Non c'è nessuno che sfugga a questa paura.
Nessuno perciò è davvero amico o nemico.

Nessuno sa sentire vera passione:
ogni sua luce subito s'oscura
come per rassegnazione o pentimento

in quell'antica viltà, in quell'ormone
misterioso che si è formato nei secoli.
Lo riconosco, sempre, in ogni uomo.

Lo so bene che altro non è che insicurezza
vitale, antica angoscia economica:
che era regola della nostra vita animale

ed è stata assimilata ora in queste povere
nostre comunità: che è difesa,
disperata, che si annida là dove

c'è un minimo di pace: nel possesso.
E ogni possesso è uguale: dall'industria
al campicello, dalla nave al carretto.

Perciò è uguale in tutti la viltà:
com'è alle grige origini o agli ultimi
grigi giorni di ogni civiltà...

Così la mia nazione è ritornata al punto
di partenza, nel ricorso dell'empietà.
E, chi non crede in nulla, ne ha coscienza,

e la governa. Non ha certo rimorso,
chi non crede in nulla, ed è cattolico,
a saper d'essere spietatamente in torto.

Usando nei ricatti e i disonori
quotidiani sicari provinciali,
volgari fin nel più profondo del cuore,

vuole uccidere ogni forma di religione,
nell'irreligioso pretesto di difenderla:
vuole, in nome d'un Dio morto, essere padrone.

Qui, tra le case, le piazze, le strade piene
di bassezza, della città in cui domina
ormai questo nuovo spirito che offende

l'anima ad ogni istante, - con i duomi,
le chiese, i monumenti muti nel disuso
angoscioso che è l'uso d'uomini

che non credono - io mi ricuso
ormai a vivere. Non c'è più niente
oltre la natura - in cui del resto è diffuso

solo il fascino della morte - niente
di questo mondo umano che io ami.
Tutto mi dà dolore: questa gente

che segue supina ogni richiamo
da cui i suoi padroni la vogliono chiamata,
adottando, sbadata, le più infami

abitudini di vittima predestinata;
il grigio dei suoi vestiti per le grigie strade;
i suoi grigi gesti in cui sembra stampata

l'omertà del male che l'invade;
il suo brulicare intorno a un benessere
illusorio, come un gregge intorno a poche biade;

la sua regolarità di marea, per cui resse
e deserti si alternano per le vie,
ordinati da flussi e da riflussi ossessi

e anonimi di necessità stantie;
i suoi sciami ai tetri bar, ai tetri cinema,
il cuore tetramente arreso al quia...

E intorno a questo interno dominio
della volgarità, la città che si sgretola
ammucchiandosi, brasiliana o levantina,

come l'espressione di una lebbra
che si bea ebbra di morte sugli strati
dell'epoche umane, cristiane o greche,

e allinea tempeste di caseggiati,
gore di lotti color bile o vomito,
senza senso, né di affanno né di pace;

sradica i riposanti muri, i gomiti
poetici dei vicoli sui giardini interni,
i superstiti casolari dalla tinta di pomice

o topo, tra cui fichi, radicchi, svernano
beati, i selciati striati di una grama
erbetta, i rioni che parevano eterni

nei loro lineamenti quasi umani
di grigio mattone o smunto cotto:
tutto distrugge la volgare fiumana

dei pii possessori di lotti:
questi cuori di cani, questi occhi profanatori,
questi turpi alunni di un Gesù corrotto

nei salotti vaticani, negli oratori,
nelle anticamere dei ministri, nei pulpiti:
forti di un popolo di servitori.

Com'è giunto lontano dai tumulti
puramente interiori del suo cuore,
e da paesaggio di primule e virgulti

del materno Friuli, l'Usignolo
dolceardente della Chiesa Cattolica!
Il suo sacrilego, ma religioso amore

non è più che un ricordo, un'ars retorica:
ma è lui, che è morto, non io, d'ira,
d'amore deluso, di ansia spasmodica

per una tradizione che è uccisa
ogni giorno da chi se ne vuole difensore;
e con lui è morta una terra arrisa

da religiosa luce, col suo nitore
contadino dei campi e casolari;
è morta una madre ch'è mitezza e candore

mai turbati in un tempo di solo male;
ed è morta un'epoca della nostra esistenza,
che in un mondo destinato a umiliare

fu luce morale e resistenza.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΙΝΕΠΡΟΤΑΣΕΙΣ "ΓΕΙΑ ΣΟΥ"

Πολύ κούραση αυτή την εβδομάδα. Χρειάζεται παράνοια-θέραπυ. Προτείνω!

FEAR AND LOATHING IN LAS VEGAS - Και τα μυαλά στα κάγκελα!

From dusk till dawn - Γιατί όλα μπορούν να συμβούν!

Straight to hell - Γιατί η παράνοια δεν έχει όρια!

Vampires - Γιατί έτσι κι αλλοιώ ένας Κάρπεντερ την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα!

THE PROPHECY, ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

Αυτές τις μέρες είδα να κυκλοφορεί το τέταρτο μέρος του Prophecy.. Την έχετε δει τη τριλογία? Οι παλαιότεροι πολύ πιθανό. Οι νεώτεροι αν ξεψαχνίζουν που και που τις σκονισμένες βιντεοκασέτες στα βιντεοκλαμπ πριν τις αποσύρουν μπορεί και να το έχουν πετύχει. Πριν αποσυρθεί. Αν και νομίζω ότι κάποια στιγμή κάποια εφηερίδα το κυκλοφόρησε. ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ λοιπόν όπως ήταν ο τίτλος στα ελληνικά είναι μια ταινία όπου γίνεται της κακομοίρας αλλά σε συμπαντικό επίπεδο! Εγώ βέβαια και να μην ήταν τίποτα περισσότερο μόνο που ξεκινάει με τον Ηλία Κοτέα να χειροτονείται ιερέας (Thomas Dagget) , ήθελα να το δω. Βέβαια δεν χειροτονήθηκε ποτέ. Αντίθετα η ιστορία ξεκινάει έτσι αλλά συνεχίζεται μερικά χρόνια μετά όπου ξαναβρίσκουμε τον Τομας αστυνομικό πλέον να προσπαθεί να λύσει μια υπόθεση κάθε άλλο παρά φυσιολογική!! Από εκεί κι ύστερα ξεκινάει η τριλογία όπου θα γίνει ο χαμός! Εχετε υπόψη σας τι είναι είναι ο πόλεμος αγγέλων, έκπτωτων, ο πόλεμος για τη διεκδίκηση ψυχών? Ο Κρίστοφερ Γουόλκεν Αρχάγγελος Γαβριήλ? Και τι Γαβριήλ όπως δεν τον έχετε φανταστεί ποτέ! Ο Βίγκο Μόρτερσεν Λούσιφερ? Στη τριλογία θα συμβούν σημεία και τέρατα. Με την ουσιαστική έννοια της φράσης. Φυσικά η ταινία κάποια στιγμή έγινε ένα φετίχ για διαφόρους λόγους.
Εγώ πάντως συνιστώ ανεπιφύλακτα να τη βρείτε και να τη δείτε! Δεν ξέρω πως θα τη κρίνει ο καθένας, αλλά πίσω από τις σκηνές τρόμου, τις υπερβολές, τα απίστευτα που διαδραματίζονται, πίσω απ΄ολα αυτά υπάρχει κάτι που είναι αλλοιώς...

RICHARD BURTON

Μετά από χρόνια είδα πάλι το ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ. Κι έτσι όπως η μια ταινία φέρνει την άλλη είπα σήμερα να σας προτείνω μερικές ταινίες με Richard Burton. Δείτε στη τύχη ότι βρείτε πρώτο. Δεν θαξερα ποια να διαλέξω πρώτη και ποιά μετά. Καθώς παρακολουθούσα το άγγιγμα της Μέδουσας, σκέφτηκα ακόμα μια φορά τον κινηματογράφο του τότε, που τα εφέ ήταν οι ερμηνείες, το βλέμμα, η φωνή που σ'εκανε ν'ατριχιάζεις.. Φυσικά οι ταινίες που διάλεξα είναι λίγες από τις πολλές που θα μπορούσα να αναφέρω. Αλλά δείτε αυτές και θα πάμε και παράκατω!

L'ADVERSAIRE

L’ADVERSAIRE

2002 γυρίζεται το φιλμ L’ADVERSAIRE με πρωταγωνιστή τον Daniel Auteil.

O Jean Claude Roman ένας «συνιθισμένος άνθρωπος». Με μια μικρή λεπτομέρεια... Μια διπλή ζωή που θα διαρκέσει 15 χρόνια. Μια ζωή που θα έχει μια συγκλονιστική κατάληξη.

Δυό ζωές που η στη μία απουσιάζει η άλλη. Μια τραγωδία εντελώς σύγχρονη απ’ολες τις απόψεις. Η γέννεσή της , οι τρόποι που θα βρει ο Ζαν να χτίσει το σκελετό της, το αποκορύφωμα όλα είναι σύγχρονα και αιώνια μαζί.

Θάθελα να πω πολλά γι’αυτή τη ταινία, ίσως να με επηρέασε παραπάνω από το κανονικό δεν ξέρω, ίσως γιατί ήταν ο Daniel Auteil που κατάφερε να ερμηνεύσει άψογα όλη αυτή την ερημιά.

Αλλά οι περιγραφές σε κάθε ταινία είναι καλύτερα να γίνονται κατ’ευθείαν μέσα μας.

Είναι κι ο λόγος που απλά προτείνω μια ταινία χωρίς να περιγράφω τίποτα άλλο, ελπίζοντας απλά αν κάποιος περαστικός με διαβάσει να δείξει μια αυθόρμητη εμπιστοσύνη και να τη δει :)
Δείτε την.

ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ, ΚΑΡΠΕΝΤΕΡ

Γιατί αν έχεις διαβάσει Λαβκραφτ μόλις δεις το βλέμμα του Σαμ Νηλ καταλαβαίνεις ότι ο Κάρπεντερ είναι πολύ διαβασμένος!

Το βλέμμα αυτό χωρίζεται σε τρία μέρη όπως ακριβώς και τα σκαλιά που πρέπει να ανέβεις καθώς ξεφυλλίζεις τους αλλόκοτους κόσμους.

Πρώτο βήμα - ανυποψίαστος πηγαίνω και χαμογελώ

Δεύτερο βήμα - η ευχή να δω ότι οι άλλοι δεν βλέπουν δυστυχώς πραγματοποιήθηκε

Τρίτο βήμα - κάθομαι στο σινεμά μ'ενα θεικό κουτί ποπ κορν και πλέον μπορώ να γελάω υστερικά μέχρι δευτέρα παρουσίας!

Αχ βρε παπούλη περιμένω τη νέα σου ταινία πως και πως..

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ?

INLAND EMPIRE

Εστω και σε dvd κατόρθωσα να δω τη ταινία του Λυντς. Για πρώτη φορά, γιατί φυσικά θα επακολουθήσει η δεύτερη απαραίτητη φορά. Γιατί δεν είμαι από εκείνους τους τυχερούς (υπάρχουν άραγε?) που με το που θα δουν μια ταινία του Λυντς μπορούν να σχολιάσουν ελεύθερα, έχοντας καταλάβει τα πάντα, και μάλιστα κοιτώντας με συγκαταβατικό τρόπο τους υπόλοιπους "πτωχούς" :)

Οχι, εγώ παιδιά δεν είμαι από αυτούς τους τυχερούς. Αφού ξεπέρασα την πρώτη μισή ώρα και την ασφυξία που ένοιωθα χαμένη μέσα σε ένα ανεπανάληπτο λαβύρινθο, κρατήθηκα από την φοβερή ερμηνεία της Laura Dern, και το φόβο των κουνελιών.... Ναι αυτός είναι τρόμος.

Μπορώ να δω άνετα το evil dead ή το braindead μασουλώντας πατατάκια και χασκογελώντας, αλλά είναι αδύνατο να χαμογελάσω με τους φόβους που σκαλίζει ο Λυντς.

Η ταινία τελειώνοντας μου άφησε την ίδια εντύπωση όπως όλες οι ταινίες του απίστευτου Λυντς. Ξέρω ότι είδα κάτι αριστουργηματικό και πρέπει (αν χρειαστεί , δεν είναι και απαραίτητο) να ανακαλύψω σιγά σιγά γιατί ήταν τόσο αριστουργηματικό. Ξέμπλεξα από το λαβύρινθο όπως όπως. Ισως να είχα ξεμπερδέψει καλύτερα από την πρώτη στιγμή αν κοίταζα λιγάκι πιο προσεκτικά τη βελόνα να γυρίζει πάνω στο δίσκο.

Η ουσία είναι ότι ο Λυντς είναι μαγικός. Κι όπως κάθε μαγεία νοιώθεις τα αποτελέσματά της απρόβλεπτα. Δεν ξέρεις τι μάγια χρησιμοποιήθηκαν αλλά είσαι μαγεμένος.

Είναι κάποιος εκεί έξω?