ΑΛ ΠΑΤΣΙΝΟ

Χωρίς σχόλια ή μελετημένες αναλύσεις απλά είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός.

Ο ΕΜΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ


Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ


Ο ΝΟΝΟΣ


ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ


Sea of love


ΤΟ ΨΩΝΙΣΤΗΡΙ


ΣΕΡΠΙΚΟ


DOG DAY


ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΝΗΝΤΛ ΠΑΡΚ


SCARFACE


και όλες οι άλλες ταινίες..

BEING THERE..

Το καλοκαίρι το αφιερώνω πάντα στο να βλέπω ξανά και ξανά τις παλιές ταινίες. Παλιές τρόπος του λέγειν.. Πόσο παλιός μπορεί να είναι ο Τσανς ο κηπουρός που η ζωή του μέσα από το "χαλασμένο τηλέφωνο" γίνεται ο απίστευτος Τσονσυ Γκάρντνερ!!! Χιουμορ που σπάει κόκκαλα. Οπως πάντα. Το είδα για να δω ξανά και ξανά τον Τσανς να επαναλαμβάνει στο κάθε τι με απόλυτη σιγουριά "το είδα στη τηλεόραση". Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

Δεν συζητώ για την απίστευτη κωμικοτραγική ερωτική σκηνή όπου η Σιρλει Μακ Λειν τα δίνει όλα για να τον παρασύρει και εκείνος είναι εκεί καρφωμένος με το τηλεκοντρόλ να αντιγράφει μαθήματα γιόγκα!!! Ούτε για όλο τον υπόλοιπο σαρκασμό που ξεχειλίζει τραγικά σε κάθε σκηνή..

Πιο πολύ απ'ολα όμως εκείνο το γνωστό ύφος, που δεν ξέρεις αν πρέπει να τρομάξεις ή να γελάσεις...

Μερικές ταινίες γίνανε για να είναι εκεί πάντα παρούσες. Φρέσκιες, ολοζώντανες όπως η πρώτη μέρα προβολής. Ακραίο χιουμορ του παραλογισμού μας, της ανυπαρξίας μας, του καθημερινού ζωτικού μας ψέματος, της ανοησίας μας και της απόλυτης μοναξιάς μας...
Κι ο Τσανς ο κηπουρός με το τηλεχειριστήριο στο χέρι εκεί ανέκφραστος επικίνδυνα σοβαρός, να μας το υπενθυμίζει!

Οπως στη ταινία, ότι και να μας πει εμείς θα ακούσουμε αυτό που θέλουμε αυτό που ορίζει το δικό μας παραμύθι, αλλα η αλήθεια θα είναι εκεί τραγική και κωμική μαζί πέρα από εμάς πέρα από τις κρυφές επιθυμίες μας. Η αλήθεια είναι τόσο απλή όσο ποτέ δεν θα θελήσουμε να παραδεχτούμε.

ΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ Τ'ΑΣΤΡΑ..

Αυτά τα μάγια που μου έκαναν όταν ήμουν πολύ μικρή δεν θα θελήσω ποτέ να λύθούν. Πρέπει να ήμουν μόλις στη πρώτη δημοτικού όταν η μητέρα μου είχε την απίθανη ιδέα να με πάρει από το χεράκι, με κάθισε σε μια πάνινη πολυθρόνα στο θερινό σινεμά της γειτονιάς μας, μου αγόρασε κι ένα σακουλάκι πατατάκια (ή πασατέμπο δεν θυμάμαι..) και είδα τη ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ Τ'ΑΣΤΡΑ.

Εκεί πρέπει να γίναν τα μάγια πάνω μου. Η μαγική βεργούλα του Μίκυ βγήκε από την οθόνη προσπέρασε τα γιασεμιά που μοσχοβόλαγαν και σταμάτησε επάνω μου. Ενας ολόκληρος κόσμος από όνειρα ανακατεμένα με κάθε λογής συναισθήματα με πλυμήρισαν. Και ήξερα ότι εκείνη ακριβώς τη νύχτα απόκτησα ένα ισόβιο φίλο. Ενα φίλο που δεν θα μ'εκανε ποτε να μετανιώσω που τον γνώρισα. Τον κινηματογράφο.

Τώρα τόσα χρόνια μετά, ανάμεσα σε όλα τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τα βήματά μου, ανάμεσα σε όλες τις χαρές και τις λύπες, θυμήθηκα προχτές το βράδυ καθισμένη ανάμεσα στα παιδιά μου στο θερινό σινεμά της γειτονιάς καθώς μασουλάγαμε πάλι τα πατατάκια μας και πίναμε το παγωμένο αναψυκτικό, ότι αυτή η μαγεία είναι εκεί παρούσα πάντα. Επέζησε ανάμεσα στη μόλυνση που σκεπάζει τα πάντα, επέζησε όπως και το γιασεμί που μυρίζει ακόμα, όπως το γαύγισμα του αδέσποτου που ταράζει την ησυχία της ταινίας, όπως το αεράκι που φυσάει αργά στη βραδινή παράσταση και σε κάνει να φοράς το απαραίτητο ζακετάκι...

Τα καλυτέρα μας χρόνια δεν φύγαν. Κρύβονται ανάμεσα στα χαλίκια στα θερινά τα σινεμά...

ΟΝΕΙΡΑ...

Απ' τη χρονιά που πέρασε, μεταξύ άλλων, συγκρατώ δυό όνειρα.. ή εφιάλτες? Υπαρχουν ταινίες που απλά αφήνεσαι να δεις. Κι όπου σε πάνε..

THE FOUNTAIN



TIDELAND

ΙΑΝ ΜΑΚΚΕΛΕΝ

Για τους νεώτερους είναι ο μαγικός Γκαντάλφ ή ο ανίκητος Μαγκνίτο. Κι όμως αυτές τις μέρες που ζούμε διάφορα γεγονότα κι έχουμε ανάγκη να σκεφθούμε, να αναλύσουμε βαθειά ανθρώπινα συναισθήματα, τρυφερά ή σκληρά, που κοιτάμε σκεπτικοί κοινωνικά δρώμενα που μας θλίβουν και μας αφήνουν με μια πίκρα για το ανθρώπινο είδος... θυμήθηκα τρεις ταινίες που ένοιωσα διάφορα συναισθήματα όταν τις είδα. Και όχι μόνο. Γεμισε η οθόνη μου από την ερμηνεία ενός αληθινά μαγευτικού Ιαν Μακκέλεν. Δείτε τις όσοι δεν τις έχετε δει, θυμηθείτε μαζί μου όσοι τις είδατε.

GODS AND MONSTERS



RICHARD III



APT PUPIL

ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΑΝ...

Για να μην ξεχνάμε μερικές ταινίες που βρίσκονται κάπου εκεί στο συρτάρι για να μας θυμίζουν πάντα ότι γύρω μας μερικές αλήθειες, μερικά γεγονότα είναι εδώ πάντα παρόντα, έστω κι αν αλλάζουν στυλ. Αλλωστε ο κινηματογράφος με τη δύναμη της εικόνας μερικές φορές πλησίασε τη πραγματικότητα. Και λεω πλησίασε, γιατί η πραγματικότητα είναι σίγουρα πιο στυγνή ακόμα κι από τις πιο καλοδουλεμένες σκηνές.

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ


ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Ο ΜΙΣΙΣΣΙΠΗΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ


BOYS DON'T CRY...

META TO 2000...

Αν ήθελα να θυμηθώ ταινίες από το 2000 και μετά λογικά δεν θάξερα τι γιατί το θέμα το έχω ξεφτιλίσει τα τελευταία χρόνια και ούτε ξέρω πόσες ταινίες μπορεί να έχω δει.. Κι όμως όσο δύσκολο κι αν μου φάνηκε ήρθαν αυθόρμητες εικόνες στο μυαλό μου και να.. Το παρακάτω πακετάκι μου άφησε πολλά. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα τις ξεχάσω αυτές τις ταινίες. Ισως γιατί αυτό το πακετάκι έχει τόσα πολλά? (Ας με συγχωρήσουν οι υπόλοιπες ταινίες που αγάπησα. Σιγά σιγά όλα θα τα πούμε)



Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΑΝΩΝΥΜΟΥ


Η ΠΤΩΣΗ



OLD BOY


ΑΘΙΚΤΟΣ